సాహసం సెయ్యవే డింభకీ

అందరు మనుషులూ ఒకలాగా ఉండరు. అయితే సాహమనే పురుగు ఒకసారి కుట్టిన తర్వాత అస్సలు మామూలుగా ఉండలేరు. ఈ పురుగు కుట్టిన మనుషులు సాహసాల్ని వెతుక్కుంటూ వెళతారు. మనకు అన్నంనీళ్లూ ఎలాగో వాళ్లకు సాహసాలు అలాగ. ఇదిగో ఇక్కడున్నారే, ఈ పదిమంది మహిళలనూ ఆ పురుగు ఎప్పుడో కుట్టేసింది. ‘సాహసం సెయ్యవే డింభ కీ’ అనుకుంటూ కోల్‌కతా నుంచి కన్యాకుమారి వరకూ సుమారు 3000కిలోమీటర్ల దూరం సైకిళ్ల మీద చుట్టిరావాలని బయల్దేరారు. పర్యావరణానికి హాని చేయొద్దని కనిపించినవారికల్లా చెబుతూ తమ యాత్రను కొనసాగిస్తున్నారు. 35రోజుల యాత్రలో భాగంగా విశాఖపట్నానికి వచ్చినవారితో మాటామంతీ…

పదిమంది అతివలు… 21నుంచి 52వరకూ వివిధ వయసుల వారు, ఒక్కొక్కరిదీ ఒకో ప్రాంతం, వేర్వేరు భాషలు… అందర్నీ కలిపింది సాహసమే. ‘గో గ్రీన్‌ గాళ్స్‌’ అనే పేరుతో ఒక బృందంగా ఏర్పడ్డారు. పర్యావరణానికి మేలు చేయాలి, తమను చూసి మరో పదిమంది నేర్చుకోవాలి. తమకు సాహసమనే సరదా తీరాలి. ఇవన్నీ ఆలోచించి 35రోజుల సైకిల్‌ యాత్రకు శ్రీకారం చుట్టారు. కోల్‌కతాలో జనవరి 25న జెండా ఊపి బయల్దేరారు. ఫిబ్రవరి 28న కన్యాకుమారిలో ఆ జెండాను పాతి యాత్రను ముగిస్తారు. రోజుకు సగటున 70-100 కిలోమీటర్ల దూరాన్ని ఆడుతూపాడుతూ అధిగమిస్తున్నారు. మధ్యమధ్యలో ఊళ్లలో ఆగి కాలేజీల్లో స్కూళ్లలో ప్రెజెంటేషన్లు ఇస్తున్నారు. “వీటిద్వారా బాలికల్లో సాహసమనే స్పృహ పెరుగుతుంది. తలచుకుంటే తాము చేయలేనిదేమీ లేదన్న భరోసా వాళ్లలో కలుగుతుంది” అని ఆశిస్తున్నారు గ్రీన్‌గాళ్స్‌. ఈ బృందానికి నాయకత్వం వహిస్తున్న వసుమతి శ్రీనివాసన్‌ నలభై ఏళ్లుగా ఈ రంగంలోనే కృషి చేస్తున్నారు. ఆమె ఉత్సాహానికి ఆర్మీలో పనిచేసే భర్త ప్రోత్సాహం తోడయింది. “ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే నాలుగున్నరకల్లా నిద్రలేస్తాం. ఐదున్నరకల్లా యాత్రను ప్రారంభిస్తాం. ప్రతిరోజూ ఇద్దరు లీడర్స్‌గా వ్యవహరిస్తారు. వాళ్లు ముందుంటారు. ఇద్దరు వెనక. అందరం కలిసికట్టుగా ముందుకు సాగుతాం. ఏడున్నర ఎనిమిదింటికి శుభ్రంగా ఉండేచోట అల్పాహారం తీసుకుంటాం. మళ్లీ ముందుకెళతాం. భోజనాలు చేశాక కాసేపు విశ్రమిస్తాం. సాయంత్రం ఐదున్నర, ఆరింటివరకూ ప్రయాణం సాగుతుంది. మధ్యలో కనిపించినవారికల్లా పర్యావరణానికి హాని చేయొద్దని అభ్యర్థిస్తూ ముందుకెళుతున్నాం…” అంటూ ఈ సైకిల్‌ ఎక్స్‌పెడిషన్‌ జరుగుతున్న తీరును వివరించారామె. “ఊళ్లలో విచిత్రంగా చూస్తుంటారు. కానీ మా గురించి తెలుసుకోగానే గౌరవంగా చూస్తారు. అప్పుడప్పుడూ ఈవ్‌ టీజింగ్‌ ఎదురవుతుంటుంది. దాన్ని సరదాగానే తీసుకుని ముందుకెళిపోతాం. మరీ ఇబ్బంది పెట్టే సంఘటనలు ఇప్పటిదాకా ఎదురుకాలేదనే చెప్పాలి” అని సరదాగా చెబుతున్నారీ మహిళలు. ‘ఇన్నిసార్లే ఆగాలనే నియమం ఏం పెట్టుకోలేదు. మధ్యమధ్యలో చల్లటి కొబ్బరినీళ్లు వంటివి కనిపించినప్పుడు ఆగిపోతాం. నిన్న ఒకచోట తాజా కల్లు ఇచ్చారు అక్కడివారు. అబ్బో దాని రుచి అమోఘం… స్థానికంగా ఎక్కడేది దొరికితే అది తినడమే’ అని వాళ్లు వివరిస్తున్నప్పుడు అందరిలోనూ నవ్వులేనవ్వులు. సూరత్‌లో నివసించే సైక్లిస్ట్‌ డెబ్భైఐదేళ్ల భగవతి ఓజా మచిలీపట్నం నుంచి ఈ యాత్రలో భాగస్వాములవుతున్నారు. గో గ్రీన్‌ గాళ్స్‌లో వసుమతి – స్మిత తల్లీకూతుళ్లు. పర్వతారోహణ చేసిన మొదటి తల్లీకూతుళ్లుగా వీరి పేరిట లిమ్కా రికార్డు కూడా ఉంది.

‘గో గ్రీన్‌ గాళ్స్‌’ అభిప్రాయాలు, అనుభవాలు వారి మాటల్లోనే………

“ప్రతిఏడూ మూడు నాలుగు సార్లు, హిమాలయాల్లో ట్రెక్కింగ్‌ యాత్రలకు నాయకత్వం వహిస్తుంటాను. నిజానికి అందరిలోనూ సాహసాల పట్ల మక్కువ ఉంటుంది. దాన్ని సరైన దిశలో ప్రోత్సహించాలి. ముఖ్యంగా పిల్లలను. చిన్నప్పటి నుంచీ ఉత్తేజపరచడం వల్ల వాళ్లకు పెద్దయ్యాక ఒక బృందంగా పనిచెయ్యడం, ఇతరుల కష్టసుఖాల్లో పాలుపంచుకోవడం, ఏకాగ్రత, ఆత్మవిశ్వాసం వంటివెన్నో అలవడతాయి. మీరొక శిఖరాన్ని చూస్తారు. ‘అబ్బో దీన్ని అధిగమించడం కష్టం, నావల్ల కాదు’ అనుకుంటారు. కానీ కష్టపడి దాన్ని సాధించిన తర్వాత ఇందాకా భయపెట్టిన పర్వత శిఖరం ఇప్పుడు మీ కాళ్ల కింద ఉంటుంది. అదెంత సంతోషాన్ని ఇస్తుందో మాటల్లో చెప్పలేం. ఏదీ అసాధ్యం కాదని గ్రహిస్తారు. నన్నడిగితే పిల్లలకు వీలయినంత త్వరగా హిమాలయాలను చూపించాలి. ఆ మజా వాళ్లకు తెలియాలి.”
– వసుమతి శ్రీనివాసన్‌, బెంగుళూరు

“నా సోదరులు సరదాగా పర్వతారోహణ చేస్తుంటే నాకూ చెయ్యాలనిపించింది. అన్నయ్య చెయ్యగాలేనిది నేనెందుకు చెయ్యకూడదు అని మా నాన్నను అడిగితే ‘ఎందుకు చెయ్యకూడదూ, నువ్వు కూడా బాగా చెయ్యగలవు’ అంటూ ప్రోత్సహించారు. డార్జిలింగ్‌లోని ‘హిమాలయన్‌ మౌంటెనీరింగ్‌ ఫౌండేషన్‌’లో కొన్ని కోర్సులు చేశాను. 95నుంచి నేను పర్వతారోహణ చేస్తున్నాను. కిందటేడు వసుమతిని కలిసిన తర్వాత ‘వాణి’లో సభ్యత్వం తీసుకున్నాను. రైల్వే ఉద్యోగినయినా సమయం సర్దుబాటు చేసుకుంటాను. పదేళ్ల క్రితం ఒక సాహసయాత్ర చేస్తున్నప్పుడు అకస్మాత్తుగా నా షూ పాడయిపోయింది. అందరినీ నాకోసం ఆగమనలేను, అలాగని బేస్‌క్యాంపు దాకా వెళ్లి కొత్తవి తెచ్చుకోలేను. అందర్నీ ముందుకు సాగిపోమని చెప్పి నేను ఉదయం పది నుంచీ సాయంత్రం ఆరింటివరకూ వాళ్లు వచ్చేదాకా అక్కడే కూర్చున్నాను. ఆ అనుభవం మర్చిపోలేనిది. హిమాలయాల్లో ఎవరూ లేకుండా ఒంటరిగా… గాలి వీచిన శబ్దానికి  ఉలిక్కిపడేదాన్ని. ఎవరో వస్తున్నారనిపించేది… మళ్లీ నిశ్శబ్దం… ఇలా ఉంటాయి మా అనుభవాలు.
– లిపిక బిశ్వాస్‌, కోల్‌కతా.

“రెండేళ్లుగా చేస్తున్న ఉద్యోగాన్ని మొన్నే వదిలేశాను. మరో ఉద్యోగంలో చేరే ముందు ఏదైనా సాహసయాత్ర చేద్దామనుకుంటున్నప్పుడు దీని గురించి తెలిసింది. ఇదే నా మొదటి సాహసయాత్ర. మొన్న ఒరిస్సాలో జలేశ్వర్‌లో ఆగినప్పుడు అక్కడొక జాతర జరుగుతోంది. వాళ్లు మమ్మల్ని ముఖ్య అతిథులుగా అందరికీ పరిచయం చేశారు. వారి ఆదరం ఎప్పటికీ మరపురానిది.”
– స్నేహ సుబ్రమణ్యం, బెంగుళూరు

“ఎవరెస్ట్‌ను అధిరోహించిన అతి పిన్న మహారాష్ట్ర అమ్మాయిని నేనే. మరో నాలుగు ఖండాల్లో ఎత్తైన శిఖరాలను అధిరోహించాను. చిన్నప్పటి నుంచీ కుటుంబంతో మేం హిమాలయాలకు వెళ్లేవాళ్లం. సాహసక్రీడల్లో పాల్గొనేవాళ్లం. అలా నాకు వీటిపట్ల మక్కువ కలిగింది. గడచిన రెండేళ్లుగా పర్వతారోహణ నా నిత్యజీవితంలో భాగమైపోయిందంటే నమ్మండి. ప్రస్తుతం ‘జోర్‌కా ఝట్కా’ అనే రియాల్టిషో చేస్తున్నా. అంటార్కిటికాలోని ఎత్తైన శిఖరాన్ని అధిరోహించిన మొదటి భారతీయ అమ్మాయిని నేనే. మొత్తం ఏడు ఖండాల్లో ఇలాంటి రికార్డును నెలకొల్పాలనేదే నా ఆశయం.”
– కృష్ణా పాటిల్‌, పూణె

“రెండేళ్లక్రితం ఒక పర్వతారోహణ చేస్తున్నప్పుడు మా లీడర్‌ విమలా నేగికి సైక్లింగ్‌ ఆలోచన వచ్చింది. నాకూ చెయ్యాలనిపించిందిగానీ సైక్లింగ్‌ రాదు. మాది పర్వత ప్రాంతం కావడం, ఏడాదికి ఆర్నెల్లు మంచుతో ఉండటం వల్ల నేర్చుకోవడం కుదర్లేదు. మా తమ్ముడు ఒకరోజు రెండుగంటల పాటు నేర్పాడంతే. దానితో ఏమీ రాలేదు. అయినా ఇందులో పాల్గొనాలని పట్టుదలగా ఉండేది. యాత్ర ప్రారంభానికి రెండు రోజుల ముందు ప్రాక్టీస్‌ చేశాను. ఊళ్లలో తొక్కడం కష్టమనిపిస్తోందిగానీ, ఆరుబయట ప్రదేశాల్లో అందరితోపాటే ప్రయాణిస్తున్నా. నిన్న ఒరిస్సాలో ఒక టీవీ కెమెరామన్‌ నాకు దగ్గరగా కెమెరా పెట్టాడు. చాలా భయం వేసి తొక్కేస్తే ఆయనా, కెమెరా కిందపడిపోయారు… నాకు చాలా భయం వేసింది. అయినా రోజురోజుకూ నాకు సైక్లింగ్‌ బాగా వస్తోంది.”
– కృష్ణ ఠాకుర్‌, మనాలి

“చిన్నప్పటి నుంచీ పర్వతారోహణ చేస్తూనే ఉన్నా. కిందటేడే ఎవరెస్ట్‌ ఎక్కాను. 17 శిఖరాలు ఎక్కాను. ఎవరెస్ట్‌ నుంచి కిందికి దిగుతున్నప్పుడు మంచు తుపాను వచ్చింది. నేను ఇక బతికి బట్టకట్టడం కల్లే అనుకున్నాను. నా కళ్లముందే ఇద్దరు విదేశీయులకు గాయాలయ్యాయి. ఒక షేర్పా మంచులో కూరుకుపోయి చనిపోయాడు. ఆ అనుభవాన్ని ఎప్పుడు తల్చుకున్నా గుండె ఝల్లుమంటుంది, కానీ పర్వతాలను చూడగానే మళ్లీ మామూలే.”
– కవిత, డెహ్రాడూన్‌, ఉత్తరాంచల్‌

“యువతీయువకులందరికీ సాహస క్రీడలతో పరిచయం ఉండాలన్నది నా అభిప్రాయం. నేను ఋషీకేశ్‌లో పర్యాటకులతో బంగీజంప్‌ చేయిస్తుంటాను. ఇతర సాహస క్రీడల్లో శిక్షణనిస్తుంటాను. కేవలం మహిళలే ఉన్న యాత్ర చెయ్యడం ఇదే మొదటిసారి. అందరూ మహిళలే ఉండటం ఒకరకమైన స్నేహభావాన్ని కలిగిస్తుంది.”
– రూప సాహీ, ఋషీకేశ్‌

“కొన్నేళ్ల క్రితం ఉత్తరాఖండ్‌లో మూడు వేల కిలోమీటర్ల మేర పర్వతాల్లో బైక్‌ యాత్రను చేశాను. నాకు సొంతంగా సీబీజెడ్‌ బైక్‌ ఉంది. ఊరికే హారన్‌ కొట్టడం నాకు నచ్చదు. నా బైక్‌కు హారన్‌ లేదంటే నమ్ముతారా? ఇక్కడ సంస్థల్లో సాహసక్రీడల్లో శిక్షణ తీసుకున్నాను. ఇంతకీ నేను సముద్రాన్ని చూడటం జీవితంలో ఇదే మొదటిసారి. ఈ యాత్రలోనే మొదటిసారి కొబ్బరినీళ్లను రుచి చూశాను. పర్యావరణ పరిరక్షణకు యాత్ర చేయడం నాకు గొప్పగా అనిపిస్తోంది. ఆ అనుభూతిని నేను మాటల్లో చెప్పలేను.”
– సోనీ షా, నైనితాల్‌

“నేను అమెరికాలోని నేషనల్‌ అవుట్‌డోర్‌ లీడర్‌షిప్‌ స్కూల్‌’లో విద్యార్థులకు సాహసక్రీడల్లో శిక్షణనిస్తుంటాను. పర్వతారోహణ ఒక అంశంగా బోధిస్తాను. దక్షిణ ధృవానికి స్కీ చేసిన మొదటి భారతీయ మహిళను నేనే. మా నాన్న ఆర్మీలో పనిచేయడం వల్ల నాకు చిన్నప్పటి నుంచీ సాహసాలంటే ఆసక్తి ఉండేది. డార్జిలింగ్‌లో పెరగడం వల్ల పర్వతాలంటే ఏదో తెలియని ఆసక్తి. దాంతో అదే పూర్తి స్థాయి కెరీర్‌, హాబీ అన్నీ. నేటి పిల్లలను చూస్తే పాపం అనిపిస్తుంది. బైటికెళ్లి ఆడుకోవడమే మర్చిపోతున్నారు వాళ్లు.
– రీనా ధర్మసక్తు, ఢిల్లీ

నాన్న శ్రీనివాసన్‌ ఆర్మీ ఉద్యోగి, అమ్మ వసుమతి పర్వతారోహకురాలు. దాంతో బాల్యం నుంచే సాహసాలంటే మక్కువ ఎక్కువ. పర్వతారోహణ చేసే మొట్టమొదటి తల్లీకూతుళ్లుగా మేం లిమ్కా రికార్డులకు ఎక్కాం. అమ్మాయిలు తమ జీవితంలో ఒక్కసారైనా ఇలాంటి సాహసయాత్రలో పాల్గొనాలి.
– స్మితా శ్రీనివాసన్‌, బెంగుళూరు
—————————————————————
దేశవ్యాప్తంగా మహిళల సాహసయాత్రలను ప్రోత్సహించడానికి విమెన్‌ అడ్వెంచర్‌ నెట్‌వర్క్‌ ఆఫ్‌ ఇండియా (వాణి) సంస్థ పనిచేస్తోంది. సాహసాలే మాధ్యమంగా మహిళలను ఉత్తేజపరచడానికి, పనిలో పనిగా పర్యావరణ పరిరక్షణకూ తన వంతు సాయం చేస్తుంది. ‘వాణి ‘లో సభ్యులే ఇప్పుడీ సైకిల్‌ యాత్రకు శ్రీకారం చుట్టారు. జనవరి 25న కోల్‌కతాలో ప్రారంభమైన ‘గో గ్రీన్‌ గాళ్స్‌’ సైకిల్‌ యాత్ర ఒడిశాను దాటి మన రాష్ట్రంలో ఇచ్ఛాపురం, కోటబొమ్మాళి, రణస్థలం, విశాఖపట్నం వరకూ వచ్చింది. ఇక్కడనుంచి తుని, కాకినాడ, నర్సాపూర్‌, మచిలీపట్నం, చిన్నగంజాం, కావలి, మనుబోలు, తడల మీదుగా తమిళనాడులోకి ప్రవేశిస్తుంది. ఫిబ్రవరి 28న కన్యాకుమారిలో ముగుస్తుంది. బీఎస్‌యే హెర్క్యులస్‌, ఇండియన్‌ మౌంటెనీరింగ్‌ ఫౌండేషన్‌, టాటా స్టీల్‌ అడ్వెంచర్‌ ఫౌండేషన్‌, రోటరీ సంస్థలు ఈ యాత్రను స్పాన్సర్‌ చేస్తున్నాయి.

Advertisements

మీ అభిప్రాయాన్ని తెలియజెయ్యండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s